Get Adobe Flash player

Depresja w starszym wieku

 

 

Depresja w starszym wieku


Światowa Organizacja Zdrowia uznała, że depresja jest to jedna z chorób cywilizacyjnych, przewlekłych, która charakteryzuje się dotkliwym cierpieniem.
Jest przykra zarazem jako odczuwana i jako przeżywana dla osób z otoczenia chorego. Zaburzenia depresyjne określa się jako zaburzenia psychiczne, które skutkują obniżeniem nastroju, obniżeniem aktywności psychoruchowej, brakiem koncentracji, poczuciem winy, potrzebą odseparowania od innych, lękiem, zaburzeniami snu, brakiem apetytu, zaniedbaniem higieny osobistej i otoczenia a nawet występowania bólu fizycznego.
Depresja występuje bardzo często, choć najrzadziej wykrywana jest w wieku starszym. A właśnie w tym czasie powodów na jej wystąpienie jest dość sporo. Starzejący się organizm jest bowiem mniej odporny niż młody i często musi zwalczać kilka różnych chorób równocześnie.

Depresja może być konsekwencją takiego splotu i efektem występowania równocześnie np: miażdżycy, nadciśnienia, zaburzenia rytmu serca czy demencji. Może być także efektem ubocznym przyjmowanych leków. Najczęściej jednak powodem wystąpienia choroby są: doskwierająca samotność, poczucie odtrącenia, zmniejszające się grono przyjaciół (przeżywanie kolejnej śmierci kogoś znajomego, szczególnie w podobnym wieku), utrata pewnych uprawnień jak prawo jazdy, niemożność wykonywania zawodu, przez np. pogarszający się wzrok, sprawność, refleks.
Życie bez celu, z wizją przemijających dni oraz pogarszającym się wciąż zdrowiem, nie jest łatwe i trudno się dziwić pojawiającym się stanom depresyjnym. Nie leczone z czasem przekształcają się w poważną chorobę, która może prowadzić do nadużywania alkoholu, lekomanii a nawet śmierci. Wg. badań społecznych różnych źródeł samobójstwa u osób w starszym wieku zdarzają się bardzo często za co odpowiada m.in. depresja. Choć depresja występuje praktycznie w każdym wieku, najczęściej pomijana jest przy diagnozie chorób osób starszych. Wg statystyk ŚOZ ok. 50% osób w grupie ludzi starszych, cierpiących na tą chorobę, nie podejmuje żadnego leczenia. A dobrze i wcześnie zdiagnozowana pozwala na całkowite wyleczenie.
Niestety stereotypowo zakłada się, że ludzie starsi są po prostu wolniejsi w swoich zachowaniach, myśleniu czy wypowiadaniu się. Często bywają smutni i unikają ludzi co tłumaczy się wiekiem i jego ograniczeniami zarówno fizycznymi jak i psychicznymi. Zapomina się jednak o psychologicznym aspekcie starości. Depresja bowiem może dawać te same objawy jak szereg innych chorób. Mylą się nawet lekarze pierwszego kontaktu, którzy nie diagnozują prawidłowo tej choroby myląc z zwyrodnieniami, demencją i innymi chorobami wieku starczego. A osoby chore na depresję nie zwrócą się same o pomoc. Po pierwsze unikają kontaktu z ludźmi i nie chcą mówić o swoich problemach. Po drugie nie są w stanie ocenić swojego stanu zdrowia tak, aby można było od razu skierować konkretną pomoc.
Na szczęście w dzisiejszych czasach jest wiele skutecznych metod leczenia depresji m.in. dzięki przyjmowaniu leków antydepresyjnych przepisanych przez lekarza psychiatrę. Zanim jednak sięgniemy po tak silne leki, skonsultujmy stan psychiczny podopiecznego z lekarzem pierwszego kontaktu i psychologiem. Może okaże się, że pomoc w odzyskaniu dobrego samopoczucia nie wymaga wsparcia farmakologicznego.
Czasami najlepszym lekarstwem na pojawiające się stany depresyjne jest bliski i częsty kontakt, angażowanie w codzienne sprawy z szansą na podejmowanie decyzji. Ważne jest też dobre odżywianie, aktywność i podtrzymywanie zainteresowań.
Nie pozostawiajmy wiec starszych ludzi w ich samotności i smutku. A gdy pojawia się złe samopoczucie sprawdźmy, czy nie jest to początek depresji.

ANNA CZAJOWSKA